Trends Ideas Business Inspiration Future

Valdís Steinarsdóttir

Powoli przygotowujemy się do cyklu, w którym będziemy przedstawiać ciekawe sylwetki projektantów, designerów, naukowców i inspirujących twórców.

Jeszcze w ubiegłym roku pokazywaliśmy projekt ULTRALAGGERA Oskara Zięty, czyli możliwie najlżejsze krzesło opracowane autorską technologią FiDU.

Tym razem chcielibyśmy przedstawić Valdís Steinarsdóttir, islandzką projektantkę, której głównym obszarem działania są eksperymenty materiałowe z wykorzystaniem materii organicznej.

Valdis „ma nadzieję, że swoimi projektami przyniesie zmiany społeczne i otworzy platformę do dyskusji i debaty”.

I faktycznie. Projekty, które chcielibyśmy pokazać dotyczą resztek odzwierzęcych. A raczej pozostałości z produkcji mięsa.

Sama projektantka w rozmowie z Dezeen powiedziała:

„Uważam, że przetwarzanie mięsa jest niezwykle trudnym i moralnie wymagającym tematem do zbadania. Właściwie to zainspirowało mnie do pójścia dalej, bo uważam, że jako projektanci musimy być niezachwiani i gotowi do rozwiązywania niewygodnych problemów”.

BIOPLASTIC SKIN

To projekt biodegradowalnego opakowania dla mięsa wyprodukowanego z ich resztek nieprzeznaczonych do sprzedaży. Te są gotowane w celu zebrania żelatyny.

Wyzwaniem w tym obszarze było znalezienie odpowiedniego sposobu obróbki produktu, bowiem sama żelatyna po zastygnięciu jest niezwykle twardą substancją. Projektantka chciała sprawić, że materiał będzie miękki i elastyczny, dlatego eksperymentowała dodając w różnych proporcjach alkohol cukrowy.

Opakowanie rozkłada się w kilka tygodni.

Idealnym więc byłaby sytuacja, gdyby materiał pochodził od sprzedawanego mięsa a jego data przydatności byłaby identyczna. Wówczas samo opakowanie mogłoby stać się wskaźnikiem jego świeżości.

Celem BIOPLASTIC SKIN jest wskazanie na ilość produkcji plastiku oraz brak pomysłu na wykorzystanie resztek odzwierzęcych.

Pozostając w obszarze wykorzystywania pozostałości zwierzęcych przedstawiamy kolejny projekt artystki JUST BONES.

To seria produktów, takich jak wazy czy miski, stworzonych ze sproszkowanych specjalną maszyną kości. Dalej projektantka produkuje z nich klej przypominający ceramikę do formowania.

Gdy wyschnie materiał jest tak trwały, że bezproblemowo można go ciąć laserem, wiercić w nim czy piłować.

W zależności od zastosowanej temperatury, Valdis tworzy różne kolory naczyń.

Wazy i misy nie są wodoodporne, bo rozłożą się całkowicie w ciepłej wodzie w przeciągu tygodnia.

Krótkie video dotyczące projektu:

Jakie są Wasze myśli?

Zanim ktoś pochopnie oceniłby projektantkę należy podkreślić, że celem projektów NIE JEST tworzenie dodatkowego zapotrzebowania na produkty odzwierzęce. To jedynie zwrócenie uwagi i zaproszenie do rozmowy o tym w jaki sposób wykorzystać resztki powstające w produkcji mięsa. Czy należy je wyrzucać? Jak je wykorzystać? Czy mogą nam się przydać redukując poziom zanieczyszczeń na świecie?

References: